Tokyo

Vorige week dacht ik nog dat Rotterdam een grote stad was, met hoge gebouwen en een skyline en zo. Als je in Tokyo bent, weet je wel beter. We zaten ergens buiten op een hoog dak wat te drinken, Ine en ik. En te eten natuurlijk, want anders is het zo eenzaam aan tafel, zoals ze hier zeggen. Er was een big band aangekondigd, dus we zaten belangstellend naar de soundchecks te luisteren. Dat is hier bijna experimentele muziek.

Ik vertelde Ine dat Nederlandse jazz een van onze exportproducten was. Waarschijnlijk wilde ik wat chauvinistisch tegengas geven in deze overrompelende omgeving. Je kent Hans Dulfer?, vroeg ik Ine. Die beaamde dat. Iedereen kent hem hier, vervolgde ik zelfverzekerd. Ine geloofde er niets van. Wedden dat bijvoorbeeld die man hem kent?, vroeg ik, met een hoofdknik wijzend naar een willekeurig tafeltje verderop. Ine vroeg het hem. Nog voor de man iets had kunnen antwoorden, zei zijn vrouw in het Japans: natuurlijk kent-ie Hans Dulfer, hij speelt zelf saxofoon.

Kyoto

Ik race door Japan als een groep Japanners door Europa. Wel lacherig doen over hun gefotografeer maar intussen zelf Kyoto in een dag doen. Het ene Unesco-erkende monument na het andere. Uiteindelijk slenterden Richard en ik door een wijk met smalle stratjes, op zoek naar een uitspanning. In plaats daarvan troffen we een tempel. Hoe kan het ook anders in Kyoto, zul je zeggen, maar dit was een omheinde stad in de stad. Geen toeristen, geen kassa, geen honderden schoolkinderen in uniform met witten gympen eronder. Een tempel? Het waren er 47, begreep ik van een schoonmaakster die wonderlijk genoeg Engels sprak. Wie wonen hier?, vroeg ik. Priesters, antwoordde ze afgemeten.

Dat van die uitspanning is later die dag wel goedgekomen. Er was bier en rauwe tonijn.

Hiroshima

Later meer over Nagasaki & Deshima, nu eerst Hiroshima. Symbool van menselijk lijden & menselijke slechtheid. Je ziet een horloge dat weliswaar niet verdampt is, maar evengoed stil is blijven staan om kwart over acht. Het uur van de bom, 6 augustus 1945. Afgeworpen zonder waarschuwing, maar niet helemaal zonder reden, wat ze hier geloof ik niet echt begrijpen.

Toch kwam ik volkomen confuus uit het museum. Dat beetje geschiedvervalsing gun ik ze graag.

Vliegen naar Japan

Schrijven over een vliegreis is meestal dodelijk saai. Tenzij het vliegtuig gekaapt wordt, natuurlijk. Het was een lange vlucht, en, anders dan ik had verwacht, bleef het de hele tijd licht. Dat krijg je natuurlijk als je in de lente over de Noordpool vliegt. Nu zit ik met Richard Japans bier te drinken. Ik schijn elk moment in te kunnen storten, maar vooralsnog houd ik me staande. Morgen Nagasaki.

Voorpret

Stel, je krijgt een e-mail waarin onder meer staat: 'Ik zal proberen een plannetje op te zetten zodat we in 3 of 4 dagen Nagasaki, Kyoto en Hiroshima kunnen bekijken.' Afgezien van die bommen, ben je dan een gelukkig mens of niet?