Tokyo

Vorige week dacht ik nog dat Rotterdam een grote stad was, met hoge gebouwen en een skyline en zo. Als je in Tokyo bent, weet je wel beter. We zaten ergens buiten op een hoog dak wat te drinken, Ine en ik. En te eten natuurlijk, want anders is het zo eenzaam aan tafel, zoals ze hier zeggen. Er was een big band aangekondigd, dus we zaten belangstellend naar de soundchecks te luisteren. Dat is hier bijna experimentele muziek.

Ik vertelde Ine dat Nederlandse jazz een van onze exportproducten was. Waarschijnlijk wilde ik wat chauvinistisch tegengas geven in deze overrompelende omgeving. Je kent Hans Dulfer?, vroeg ik Ine. Die beaamde dat. Iedereen kent hem hier, vervolgde ik zelfverzekerd. Ine geloofde er niets van. Wedden dat bijvoorbeeld die man hem kent?, vroeg ik, met een hoofdknik wijzend naar een willekeurig tafeltje verderop. Ine vroeg het hem. Nog voor de man iets had kunnen antwoorden, zei zijn vrouw in het Japans: natuurlijk kent-ie Hans Dulfer, hij speelt zelf saxofoon.