Kyoto

Ik race door Japan als een groep Japanners door Europa. Wel lacherig doen over hun gefotografeer maar intussen zelf Kyoto in een dag doen. Het ene Unesco-erkende monument na het andere. Uiteindelijk slenterden Richard en ik door een wijk met smalle stratjes, op zoek naar een uitspanning. In plaats daarvan troffen we een tempel. Hoe kan het ook anders in Kyoto, zul je zeggen, maar dit was een omheinde stad in de stad. Geen toeristen, geen kassa, geen honderden schoolkinderen in uniform met witten gympen eronder. Een tempel? Het waren er 47, begreep ik van een schoonmaakster die wonderlijk genoeg Engels sprak. Wie wonen hier?, vroeg ik. Priesters, antwoordde ze afgemeten.

Dat van die uitspanning is later die dag wel goedgekomen. Er was bier en rauwe tonijn.